Even voorstellen: Wie is Jacky
Jacky is 24 jaar en studeert International Relations and Organizations aan de Universiteit Leiden. Ze hoopt binnenkort haar bachelor af te ronden.

In haar dagelijks leven haalt ze energie uit kleine, rustgevende momenten.
“Als ik moet opladen, ga ik terug naar mijn barista-roots. Ik maak een flat white, zet mijn favoriete muziek op en lees een cozy fantasyboek. Dat geeft me meestal de energie die ik nodig heb.”

Dit moment veranderde mijn leven
In maart 2022 veranderde haar leven volledig. Onderweg naar de universiteit kreeg Jacky een ernstig ongeluk waardoor ze haar zicht verloor : “Ik ging van de ene dag naar college fietsen, naar wakker worden en de wereld die ik kende niet meer kunnen zien. Het was de meest ingrijpende verandering die ik me kon voorstellen. Het duurde lang voordat ik kon bevatten wat er was gebeurd.”

In de periode daarna stond alles in het teken van herstel. Niet alleen haar lichaam moest herstellen, ook mentaal begon een proces van accepteren en opnieuw leren kijken naar de toekomst. Stap voor stap leerde ze omgaan met haar nieuwe werkelijkheid, waarin niets meer vanzelfsprekend was.

Opnieuw richting vinden
In de eerste periode na het ongeluk voelde de toekomst onzeker, maar één ding bleef: haar ambitie.

Dat gevoel van richting werd haar houvast. Een belangrijke stap was een jaartraining in Duitsland, waar ze leerde werken met een screenreader, braille maar ook praktische dingen in het dagelijks leven: “Het liet me zien dat er niet één weg is. Er zijn meerdere paden en ik kan mijn eigen pad vormgeven.”

Leren op een hele nieuwe manier
Terugkeren naar haar studie betekende alles opnieuw leren. Voor het ongeluk was Jacky zeer visueel ingesteld. “Ik gebruikte kleuren en structuur om mezelf te motiveren. Dat viel ineens allemaal weg.”

Ze moest wennen aan een compleet nieuwe manier van studeren gebaseerd op luisteren. Dat betekende ook dat ze bewuster moest omgaan met haar energie en planning. Maar de grootste uitdaging was niet alleen praktisch :“Het moeilijkste was omgaan met de frustratie. Uiteindelijk zat de grootste uitdaging niet in de software, maar in mezelf.”

Gelukkig stond ze er niet alleen voor en kreeg ze ontzettend veel steun van haar netwerk, familie, vrienden docenten en therapeuten. Ook die bleven haar motiveren om door te gaan.

Bewijzen dat het wel mogelijk is
Toen Jacky begon aan haar statistiekvak, was er onzekerheid of ze überhaupt met de software kon werken. Op haar universiteit was hier nog geen ervaring mee. Werken met grote hoeveelheden data was uitdagend. Output werd als lange reeksen cijfers voorgelezen, wat overweldigend kon zijn. In het begin was dit heel frustrerend.

Maar stap voor stap vond ze haar weg. Het succesvol afronden van het vak werd meer dan alleen een cijfer , het werd een bewijs.

“Het liet mij en anderen zien dat het mogelijk is.”

Het belang van de juiste ondersteuning
De training die ze kreeg speelde een belangrijke rol in haar proces. Niet alleen in het leren werken met tools, maar juist ook in het vertrouwen om weer stappen te zetten.

Via Babbage kwam ze in contact met Xander, die haar begeleidde in het werken met onder andere R en Microsoft Teams. Het leren van deze nieuwe vaardigheden was intensief en soms overweldigend, maar er was altijd ruimte om het stap voor stap te doen. Geen druk om het in één keer goed te doen, maar juist de vrijheid om te ontdekken, te proberen en soms ook even stil te staan.

“De sessies met Xander hadden een open sfeer. Als we het antwoord niet hadden, probeerden we samen verschillende dingen uit.”

Wat ze daar leerde, gaat verder dan alleen het werken met programma’s. Het gaf haar het vertrouwen om zelf oplossingen te blijven zoeken en om flexibel om te gaan met wat op haar pad komt.

Die open houding en het blijven zoeken naar wat wél werkt, neemt ze nu nog steeds elke dag mee!

“Tegen werkgevers zou ik zeggen: wees niet bang om ruimte te maken voor andere manieren van werken.”

Vandaag de dag bouwt Jacky stap voor stap verder aan haar toekomst. Haar ervaring heeft haar een duidelijk perspectief gegeven op wat mogelijk is en wat daarvoor nodig is.

Ze benadrukt dat blinde en slechtziende mensen net zo waardevol zijn als anderen, ze hebben soms alleen andere hulpmiddelen nodig.

Wat vooral belangrijk is, is openheid en bereidheid om samen te kijken naar wat werkt. “Toegankelijkheid begint met een open en eerlijk gesprek over behoeften en mogelijkheden.”

“Succes betekent voor mij nog steeds gelukkig zijn en mijn eigen doelen bereiken. Ik bepaal nog altijd zelf welke richting ik op wil en hoe ik die weg bewandel. Het enige verschil is dat ik die weg nu met een stok in mijn hand loop.”

Het hele interview lezen? Dat kan via deze pagina.